Waarom Schoolfotografie Meer is dan een Jaarlijkse Verplichting

Schoolfoto's zijn zo belangrijk!

En nee dat zeg ik dus niet om in mijn eigen straatje te preken. Maar het is echt zo! Kijk maar naar jezelf, hoeveel foto's heb je van vroeger, en hoeveel daarvan zijn je schoolfoto's? Meestal van elk jaar, of soms om het jaar, zoals mijn moeder altijd deed.

Het ene jaar kocht ze mijn pasfoto's en de klassenfoto, het andere jaar alleen de klassenfoto. En ik vind het zo onwijs tof om die foto's terug te zien. Ook al sta ik er echt niet altijd op mijn 'mooist' op. Maar dat is precies hoe ik toen was.

En zeg nou zelf, dat is toch van onschatbare waarde?!

Historie

Er is weinig te vinden over de geschiedenis van de schoolfoto. Wanneer was de eerste? Geen idee, maar de eerste groepsfoto's werden in Nederland gemaakt vanaf de tweede helft van de 19e eeuw.

De leerlingen moesten doodstil zitten, want de fotograaf had een lange sluitertijd nodig.

De fotograaf stond voor een klas en de leerlingen zaten in de bankjes. Of buiten, in strakke rijen. Bovenal met serieuze gezichten. Keurig gerangschikt.

Vaak was het zo, dat op de klassenfoto's alleen de kinderen uit de 'hogere' klasse stonden. De arme kinderen mochten niet op de foto, want, zo werd gezegd, zij konden de foto niet betalen.

Wanneer de pasfoto zijn intrede deed is niet geheel bekend. Toch is ook dit al tientallen jaren oud, want wie kent niet de pasfoto van bijvoorbeeld Anne Frank.

Uit de praktijk

Zelf ben ik in 2019 in de schoolfotografie-wereld gerold. Ik had net mijn opleiding fotografie af en een vacature voor schoolfotograaf kwam op mijn pad.

Onder het motto, "Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan" ben ik dat gaan doen en doe het nog steeds met heel veel liefde en vooral plezier.

Het mooiste wat ik gehoord heb, was toen ik op een school kwam die van schoolfotograaf had gewisseld. Afgelopen jaren was er een jongen die nooit op de foto wilde en al zeker niet lachte. De hulpouders van die dag wenste mij 'succes' met deze jongen. Nadat hij van de kruk afkwam liet ik een lachende jongen zien op de foto. "WAUW, dat is voor het eerst in 7 jaar dat hij lacht op de schoolfoto".

Dat zijn woorden waar ik heel blij van word. En wat ik daarvoor doe? Eigelijk niks. Ik doe gewoon gek, praat veel, ben aanwezig en maak de kinderen al vrolijk voordat ze op mijn kruk zitten. Zodat ze lekker ontspannen zijn.